Преп. Кирил Пејчиновиќ- Против амајлиите и бајачите

Чоек кога дајма спомиња Бога и молит мy ce често, тој имат оружие нa дјавола. A ja гледам у едни луди људи, нe земаат таквоа оружие, токо некаква ствар или хамајлие на капа, на гуша, или за от уроци, или за от надвора се надеа, на ништо, штo ги лаже еќим за пape. Или ако ќе бист и пoп ако ти речет да ти запишем хамајлиа, да не го веруаш. Тој те лажет за пари. Едни гледам и от хоџи писмо узеле, окајание. Тој ли ќе те чува? Тој не можеше ни своата челад да дочува, токо кога им дојде смртта, изумре. Едни гледам ставиле на глава на имање лук, едни зеле от волка зуб, други и срдцето, па го носат како свјатиња. И, сиромаше! Што това неверствие во тебе? Што това многобожие во тебе? Што това безумие на старост? Вук да можел да чува чоека, свакиј во куќата по еден жив ќе ранеше да гo чуват.

Св. Василиј Велики- Беседа за верата

За богољубивaта душа благочестиво е постојано да се сеќава на Бога. Таа од таквото сеќавање не може да се насити. Меѓутоа, во секој случај е смело со зборови да се опише она што се однесува на Бога, со обзир на тоа дека разумот далеку заостанува за достоианството на темата, а зборот, повторно, нејасно ги изразува мислените [работи]. Кога веќе и нашиот разум заостанува за големината на темата и кога зборовите се пониски и од самиот разум, не е ли понеопходно молчењето, за да не би помислило дека на чудесноста на богословиот и се заканува опасност заради низоста на зборовите? Во сите словесни [битија] по природата е посеана желба да го прославуваат Бога, иако сите се подеднакво немоќни долично да говорат за Него.

Свети Николај Охридски- Балканскиот Христос

Балканскиот Христос е исто што и ерусалимскиот, што и синајскиот, и рускиот, и некогаш исто што и европскиот. Бидејќи тој е еден.

Балканскиот Христос тоа е Христос на Балканот,во балканската драма на животот, во балканска облека, во балканската песна и символика, во балканските воздишки и солзи и крвави гробови, во балканското воскрсение.

Тој е оличен во сите светии балкански: во благочестивите цареви, благоверните царици и богоносните патријарси и свештеници; во светогорските преподобни и плачни монаси, испосници, молчаници, пештерници, духовници и чудотворци; во византиските цареви и војводаи кои го бранеле Цариград и Ерусалим од муслиманите: во српските жупани, кралеви, кнезови и деспоти, кои го бранеле чесниот крст, т.е. правата вера, верата православна и од муслиманите и од Монголите и од Латините еретици:

Свети пророк Мојсеј и Чесниот крст

Но тогаш дојдоа Амаликијците и се биеја против Израилците во Рафидин. А Мојсеј, пак, му рече на Исуса (Навин м.з.): “Избери си луѓе силни, па излези и бори се утре против Амаликијците; а јас ќе застанам на врвот од гората и стапот Божји ќе ми биде в рака.” И направи Исус, како што му рече Мојсеј, и излезе против Амаликијците; А Мојсеј, Арон и Ор се искачија на врвот од гората. И кога Мојсеј ги креваше рацете угоре – надвладуваа Израилците, а кога ги спушташе рацете – надвладуваа Амаликијците. Но рацете на Мојсеја му отежнаа; затоа зедоа камен и го ставија под него, па седна на него: а Арон и Ор ми ги потпираа рацете: еден од една страна, а другиот – од другата. Така стоеја рацете Мојсееви кренати до зајдисонце. И го победи Исус Амалика и неговиот народ со остар меч. (2. Moj. 17:8-13)

Св. Симеон Нови Богослов- Блаженства за светлината

Блажени се оние кои го примиле Христа кој доаѓа како светлина во темнина (сп. Јн. 1, 5+12), бидејќи таквите станале синови на светлината и денот (сп. 1. Сол. 5, 5).

Блажени се оние кои веќе сега се облекле во Неговата светлина , бидејќи се облекле во свадбено руво. Нив нема да им бидат врзани нозете и рацете и нема да бидат фрлени во вечниот оган … (сп. Мт. 22, 11-13)

Блажени се оние кои со устите на својот ум непрестано вкусуваат од незалезната светлина, бидејќи таквите одат како по ден (Рим. 13,13), и времето ќе го поминат радувајќи се…

Писмо на свети Дионисиј Ареопагит за пресвета Богородица

До Павле апостолот

Сведочам пред Бога, дека покрај Бог, нема ништо толку исполнето со божествена моќ и милост. Никој не може потполно да го разбере она што го видов. Исповедам пред Бога: кога бев со Јован (Богослов), кој светеше меѓу апостолите како Сонцето на небото, (и) кога бев однесен пред лицето на Пресветата Дева, искусив неописливо чувство. Пред мене сјаеше некој боженствен блесок, кој го закова мојот дух. Го осетив благоуханието од неопсливи мириси и се исполнив со таков восхит, што телото ми ослабна, а духот не можеше да издржи тие знаменија и знаци на вечно величие и небесна сила. Нејзината благодат ми го исполни срцето и ми го потресе духот. Да не ми имаше кажано, ќе си помислев дека Бог е пред мене. Невозможно е да се стои пред поголемо блаженство од ова кое го видов.

Фјодор М. Достоевски- Мистичен оглед или размислување за пеколот

Отци и учители, јас мислам: “Што е пеколот?” Судам вака: “Пеколот, тоа е страдање и товар кога веќе не можеш да љубиш”.

Еднаш, во бесконечното битисување, кое не може да се измери ни со времето, ни сo просторот, на некое духовно битие , кога се појавило на земјата, му била дадена способност да си каже само на себе: “Јас постојам и јас љубам”. Еднаш, само еднаш, даден му беше миг љубов дејствувачка и жива, и со тоа земен живот, а со него времиња и рокови.

Па што се случило? Тоа среќно битие го отфрли тој неоценив дар, не го оцени, не го засака, го погледна навредливо и остана без чувства! И кога таков отишол од земјата, го видел лоното Авраамово, и беседел со Авраам, како што нам ни е кажано во приказната за богатиот и Лазар; го набљудувал рајот, и можел да оди кон Господа; но баш со тоа и семачел, што до Господа отишол без љубов, и што дошол во допир со оние кои го љубеле, а тој не ја прифатил нивната љубов. Тогаш видел јасно, и си рече: “Сега имам знаење, ама колку силно и да љубам, во љубовта моја не може да биде никаков подвиг, ниту било какво пожртвување,бидејќи довршен е земниот живот ; и нема да дојде Авраам макар со капка жива вода (то ест, повторување на дарот на земниот живот, претходниот и дејствениот) да го разлади пламенот на мојот копнеж за љубов, со кој сега горам, а сум го презрел и одбивал на земјата; нема повеќе живо, ниту веќе ќе има време! Иако сега би бил готов и животот свој да го дадам за другите, сега веќе не е можно, бидејќи помина оној живот кој можеше во љубов на жртва да се принесе, и сега е бездна меѓу оние со живот и ова битие”.

За чесната глава на св. Јован Крстител

Од XIII век, во катедралата Notre Dame во Амиенс, Франција, се чува дел од черепот- коските на лицето- на свети Јован Претеча и Крстител. Оваа светиња е пренесена во Франција, по освојувањето на Цариград во 1204 г.

Моштите од Аминес се датирани од првиот до третиот век по Христа, а утврдено е дека му припаѓале на човек од Медитеранскиот басен, на возраст од 30-45 години. Исто така, на крајот од челото е пронајдена дупка од остар алат. Според православното предание, по отсекувањето на главата, Иродијада ја прободела чесната глава на св. Јован, како одмазда за разобличувањето на нејзиното беззаконо живеење со Ирод.

Св. Николај Охридски- Мајко небесна, прими ме во славата Твоја

Мајко небесна, прими ме во славата Твоја. Бидејќи славата светска кадешто се стемнува , не се разденува. И круната, која луѓето ја даваат, секогаш е трнов венец за разумните и лудачка капа за безумните. Додека има злато под земјата секој го сака и бара. Кога ќе се качи на главата на еден човек, мракот на зависта и омразат му го ослепуваат сјајот.

Стори ме скриено злато во најскриената ризница Твоја: никој да не знае за мене освен Тебе. Бидејќи додека Ти ме знаеш и јас сам знаен; додека ме знаат само луѓето, моето име е – сомнеж.

Скриј ме од злите очи на светот,бидејќи позеленувам од нив. Чувај ме како тајна, која зависта не може да ја насети. Биди помудра од мене, и не објавувај ме никому. Глеј, јас те имав Тебе како најмила тајну, и Те објавив на светот, и светот ми се изнасмеа. Бидејќи зависта се потсмева, кога не може да грабне.

Aвва Јустин Ќелиски- Црквата е помоќна од небото

Богочовекот е Црквата. Црквата е Богочовекот. Тоа е единствената севистина. По се и во се Богочовекот е врховна севредност и врховно семерило за човекот и родот човечки во сите светови небоземни. Бидејќи единствено Тој како Богочовечка Личност, која е воедно и Црквата, божествено и човечки совршено ги решава сите вековни проблеми на човечкиот дух, и семилостиво и премудро го раководи човекот со својот богочовечки пат во волшебните небесни светови. При сето тоа, човекот се чувствува себеси како света и мила тајна Божја, на кој и Ангелите Божји се радуваат и воодешуваат.

Во Богочовечката вера Христова ништо не е »по човекот«, туку се е по Богочовекот. Единствено со таква вера Црквата е Црква. Таа вистина богонадахнато ја благовести Свети Максим Исповедник: »Соборната Црква е православно и спасоносно исповедање на верата«. Оваа вистина со небесна светлост ја залива Свети Дамаскин: »Оној кој верува не по Преданието на Соборната Црква… неверник е«.